ہر ویلے کیوں رنج ریندا ایں
Poet: Gulzaib Anjum By: Gulzaib Anjum, Dubaiہر ویلے کیوں رنج ریندا ایں
کدے تے ہس کے بلا لیا کر
تیری چاہ وچ کینے ندیاں نالے تے بنے ٹپے
دل وچ بایویں نئیں کول تے بٹھا لیا کر
تہنڈی قسم دید دے بھکے ہاں سانوں تکیاں کباباں دی لوڑ نئیں
آسی کد لاما دینا توں بایویں کڑی تے ساگ بنا لیا کر
سانوں کدے وی تیری مہمان نوازی تے گلہ نئیں
سرہانے تے کھس کیوں لھبدا ایں خالی منجا بچھا لیا کر
پتہ اے سانوں تینوں نکیاں موٹیاں دی پروا نئیں سجنا
پر جدوں آسی چن کہہ دیواں تاں تے شرما لیا کر
ساڈے ہاسایاں تے مخولاں نوں دل تے نہ لیا کر
عاشق تے نیانیاں وانگ ہوندے توں اُنگلی پکڑ کے سمجھا لیا کر
راہ دے کنڈے ٹینگر سمجھ کہ نہ پَلے بچا اَساں توں
اَسی تے باغ دے پُھل آں سانوں گل وچ پا لیا کر
چوبی گھڑیاں ہی ڈونگیاں سوچاں ڈوبیا رہیندا ایں
کی غم اے تینوں کجھ تے ساڈے نال ونڈا لیا کر
اک واری نئیں سہہ واری ساڈے مونہہ توں جی سن سیں
اک واری بھل کہ ہی سجنا ساڈا ناں تے لے لیا کر
تیری راہ وچ بیٹھا آں گل خالی مکان دا بوڈ پا کہ
تیری مرضی گھڑی رک جا یا ساڈی ہک تے پکے ڈیرے جما لیا کر
وریاں توں سونجیاں پئیاں ساڈے دل دیاں گلیاں
آکھن آکھاں نمانیاں کدے تے پھیرا پا لیا کر
جئے ملن تے گلاں ساریاں دل دیاں نہ دس دیویں زیّب
کنی واری آکھیا پہولیا ، راز کجھ تے چھپا لیا کر
وہ بہن بھی تو زمانے میں ہے اب نبھاتی ہیں
ماں کی الفت کا کوئی بھی نہیں ہے اب بدل
پر بہن بھی تو محبت میں ہے ایثار نبھاتی ہیں
گھر کے آنگن میں جو پھیلے ہیں یہ الفت کے ضیا
یہ بہن ہی تو ہیں جو گھر میں یہ انوار نبھاتی ہیں
ماں کے جانے کے بعد گھر جو ہے اک اجڑا سا نگر
وہ بہن ہی تو ہیں جو گھر کو ہے گلزار نبھاتی ہیں
دکھ میں بھائی کے جو ہوتی ہیں ہمیشہ ہی شریک
وہ بہن ہی تو ہیں جو الفت میں ہے غمخوار نبھاتی ہیں
ماں کی صورت ہی نظر آتی ہے بہنوں میں ہمیں
جب وہ الفت سے ہمیں پیار سے سرشار نبھاتی ہیں
مظہرؔ ان بہنوں کی عظمت کا قصیدہ کیا لکھیں
یہ تو دنیا میں محبت کا ہی وقار نبھاتی ہیں
زماں میں قدر دے اردو زباں کو تو
زباں سیکھے تو انگریزی بھولے ا پنی
عیاں میں قدر دے اُردو زباں کو تو
تو سیکھ دوسری ضرورت تک ہو ایسے کہ
مہاں میں قدر دے اُردو زباں کو تو
زباں غیر کی ہے کیوں اہمیت بتا مجھ کو
سماں میں قدر دے اُردو زباں کو تو
سنہرے لفظ اس کے خوب بناوٹ بھی
زماں میں قدر دے اُردو زباں کو تو
بھولے کیوں خاکؔ طیبؔ ہم زباں ا پنی
جہاں میں قدر دے اُردو ز باں کو تو
